Pedagog mgr Mirosława Stokłosa

Poniedziałek: 10.30 – 11.30
Wtorek: 8.00 – 12.00
Środa: 9.30 – 11.30
Czwartek: 10.30 – 11.30
Piątek: 8.00 – 12.00
 

Pedagog mgr Aneta Drozd

Poniedziałek: 8.45 – 12.30
Wtorek: 8.45 – 11.30
Środa: 8.45 – 11.30
Czwartek: 8.45 – 10.45
Piątek: 8.45 – 10.30

 

LOGOPEDA lic Karolina Zając

Poniedziałek:

Drogi Rodzicu!!!

Jeżeli u Twojego dziecka zdiagnozowano wadę wymowy, powinieneś pamiętać o następujących zasadach: 

  • Skuteczność terapii w dużej mierze zależy od Ciebie! Pracuj z dzieckiem systematycznie w domu, według wskazówek zawartych w zeszycie.
  • Ćwicz z dzieckiem najlepiej przed lustrem.
  • Dopilnuj, aby dziecko systematycznie uczestniczyło w zajęciach logopedycznych.
  • Bądź cierpliwy i konsekwentny!
  • Utrwalaj z dzieckiem materiał zawarty w zeszycie lub na kserokopiach otrzymanych od logopedy. Wracaj do wcześniejszych ćwiczeń.
  • Każde ćwiczenia rozpocznij od „Gimnastyki buzi i języka”  
  • Zachęcaj dziecko do nauki wierszyków logopedycznych na pamięć. Jest to doskonała forma ćwiczeń dykcyjnych oraz ćwiczeń utrwalających poprawną wymowę! 
  • Dbaj o prawidłowość własnej wymowy!

Dlaczego warto czytać dzieciom??? 

  • Czytanie stymuluje rozwój mowy i usprawnia pamięć. Dzieci szybko się uczą. Są w stanie przyswoić wiele słów i zapamiętać nowe informacje.
  • Czytanie to dobra okazja do poznania nowych wyrazów, wzbogacania zasobu słownictwa.
  • Czytanie rozbudza w dziecku ciekawość świata i pomaga mu zrozumieć siebie i innych.
  • Dzieci szybko uczą się poprzez przykład – naśladując.
  • Czytanie kształtuje wrażliwość moralną dziecka.
  • Dzieci, którym rodzice regularnie czytają szybciej się rozwijają, łatwiej przyswajają wiedzę o świecie i ludziach.
  • Książki kształtują pozytywny obraz siebie. Dziecko czytając wraz z rodzicem może wykorzystać swoją wiedzę, przekonać się, jak wiele już potrafi i dzięki temu chętniej będzie się uczyło i poznawało nowe pojęcia.
  • Czytanie odpowiada również za budowanie szczególnego rodzaju więzi emocjonalnej pomiędzy rodzicami a dziećmi. Wspólne czytanie jest formą spędzania czasu z dzieckiem co przynosi zarówno „korzyści natychmiastowe” jak i procentuje na przyszłość. Dzięki czytaniu cała rodzina może wspólnie spędzać czas. Wspólne głośne czytanie z dzieckiem pomoże mu pokonać wiele problemów wieku dorastania. W głośnym czytaniu chodzi tak naprawdę o to, aby poświęcić dziecku swój czas, uwagę, a przy tym miłość.
  • Czytanie dziecku uczy empatii – dziecko wsłuchane w opowiadanie, często odnajduje w bohaterze samego siebie. Staje się wrażliwsze na krzywdę innych i potrafi darzyć szacunkiem, ponieważ przeżywając emocje bohaterów, próbuje się z nimi utożsamiać.

Oprac. A. Gębala

Dziecko, a domowe obowiązki


                Dziecko już od najmłodszych lat powinno mieć swoje obowiązki. Obowiązki są niezbędne, gdyż uczą dzieci odpowiedzialności. Za wykonanie ich dzieci należy chwalić, gdyż pochwała daje satysfakcję i buduje poczucie własnej wartości. Pamiętaj! Obowiązki nie mogą jednak przekraczać jego możliwości, a zadaniem rodzica jest ich ocenianie i docenianie.

 Obowiązki domowe 3-latka:

  • szczotkowanie zębów,
  • odkładanie brudnej bielizny do kosza,
  • przyniesienie posiłków na stół (pod kontrolą rodziców np. sałatki),
  • wycieranie swojej miseczki do sucha,
  • zbieranie swoich zabawek do koszyka/pudełka,
  • ubieranie się i przygotowanie ubranka na rano, do przedszkola.

Obowiązki domowe 4/5-latka:

  • ścieranie kurzu,
  • pomoc w nakrywaniu do stołu/sprzątaniu ze stołu,
  • odkładanie brudnych ubrań do kosza,
  • opróżnianie zmywarki (pod kontrolą rodziców).

Obowiązki domowe 6-latka:

  • mycie włosów (pod kontrolą rodziców),
  • układanie ubrań w szafie,
  • wkładanie szklanych naczyń do zmywarki,
  • pomoc przy zakupach (może nieść lekkie torby z kilkoma przedmiotami).

Obowiązki domowe 7/8/9-latka:

  • opłukanie po sobie umywalki i wanny,
  • umycie sobie samodzielnie włosów,
  • zrobienie sobie kanapki,
  • sprzątnie podłogę i powyciera kurz,
  • nakryje do stołu/zbierze naczynia ze stołu,
  • posprząta swój pokój, pościeli łóżko,
  • przygotuje śniadanie,
  • pomoże w przygotowaniu wspólnego posiłku,
  • przygotuje sobie samodzielnie ubrania i plecak na następny dzień.

Obowiązki domowe – 10/12-latek może:

  • zrobić zakupy,
  • skosić trawę,
  • odkurzyć,
  • podać posiłek i sprzątnąć po nim,
  • pomóc młodszemu rodzeństwu w prostych czynnościach higienicznych.

Pamiętaj, aby dziecko mogło wywiązać się z jakiegoś obowiązku, musi w ogóle wiedzieć, że go ma i na czym on polega. Każde nowe zadanie omów z dzieckiem, wytłumacz na czym polega, powiedz dlaczego jest ważne dla każdego z was. Obowiązki należy stopniować w miarę jak dziecko rośnie.

Wypełnianie obowiązków uczy dzieci samodzielności, odpowiedzialności, systematyczności, wykonywania rozmaitych zadań, cierpliwości i wytrwałości. Dziecko, które ma obowiązki, staje się bardziej zaradne, potrafi zadbać o siebie i swoje otoczenie, nabiera dobrych nawyków oraz zasad bycia członkiem zespołu.

Oprac. A. Gębala

Jak postępować – karać dziecko, czy nie?

Niektórzy rodzice dobrze sobie radzą w wychowaniu dzieci bez stosowania kar. Są również tacy, którzy uważają, że w pewnych sytuacjach, gdy zawiodły inne metody, kary są nieuniknione. Rodzice powinni wiedzieć, że małe dziecko ciekawe jest nieznanego mu świata i oczekuje od swoich opiekunów zaspokojenia wielu swoich żądań. Niestety, brak zrozumienia i świadomości istniejących zagrożeń powoduje, że dziecko niechętnie stosuje się do respektowania rodzicielskich zakazów.

Dziecięca osobowość kształtuje się pod wpływem wychowania rodziców. Zazwyczaj ciepła atmosfera panująca w domu, okazywanie serdeczności oraz uczuć sprawiają, że dziecko łatwiej akceptuje zakazy i na ogół stosuje się do nich. Niekiedy jednak – mimo dobrej atmosfery – zachowanie dziecka daleko odbiega od ogólnie przyjętych norm i rodzice zmuszeni są do ukarania go.

Psychologowie jednoznacznie twierdzą, że absolutnie niedozwolone i pozbawione sensu jest karanie malucha, który jeszcze niewiele rozumie. Oczywiście nie oznacza to, że dziecku należy na wszystko pozwalać, ale ciągłe zakazy ograniczają jego swobodę, a co za tym idzie – mogą prowadzić do stagnacji lub poważnego zakłócenia jego rozwoju. Najmłodszym dzieciom wystarczy niezadowolona mina mamy, jej stanowczy sprzeciw i odwrócenie uwagi malucha. W miarę dorastania dziecka przychodzi jednak moment, gdy słowny zakaz już nie jest wystarczający. Zdarza się, że jakakolwiek perswazja nie trafia do dziecka i nadal zachowuje się ono nieznośnie. W takich przypadkach wielu rodziców nie widzi innego wyjścia, jak po prostu ukarać dziecko. Dziecko wie doskonale, kiedy pozwala sobie na zbyt wiele, a jeśli rodzice przymykają oczy na jego zachowanie – będzie zachowywać się coraz gorzej. Ważne jest więc czytelne wytyczenie granic – co wolno a czego nie wolno. Wyznaczając je, rodzice muszą być jednak stanowczy i konsekwentni w ich przestrzeganiu. Bardzo często dorośli uważają, że karząc dziecko, wyrządzają mu krzywdę a z kolei dziecko odbiera karę jako brak uczuć ze strony rodziców. Należy jednak pamiętać, że stanowczość i konsekwencja nie wykluczają jednocześnie serdeczności, a dobre wychowanie wcale nie polega na rozpieszczaniu i pozwalaniu dziecku na wszystko. Wręcz przeciwnie, odczucia dziecka w takich przypadkach są zgoła inne – czuje się ono nieszczęśliwe i odnosi wrażenie, że rodzicom jest obojętne, co się z nim dzieje. Powody złego zachowania dziecka mogą być bardzo różne. Warto sobie uświadomić przynajmniej niektóre, a wówczas zrozumiemy, że karanie dziecka jest często pozbawione jakiegokolwiek sensu. Niekiedy wystarczy tylko zmienić swój sposób postępowania.

Karać mądrze oznacza, że:

  • zastosowana kara nie powinna być skutkiem twojego zdenerwowania czy frustracji, 
  • nie należy karać zbyt boleśnie i upokarzać, często wystarczy odmówić dziecku jakiejś przyjemności, 
  • nigdy nie należy karać dziecka w obecności jego kolegów lub koleżanek, 
  • kara powinna następować bezpośrednio po przewinieniu, 
  • nie należy stosować kar cielesnych, uczą one jedynie, że większy i silniejszy ma przewagę, 
  • nie należy używać wobec dziecka gróźb, nie powinno obawiać się, że ukarane dziecko będzie na ciebie obrażone, ono bowiem instynktownie wyczuwa, że masz dobre intencje.

Literatura:  S. Forward, Toksyczni rodzice,  M. Bogdanowicz, Psychologia dziecka w wieku przedszkolnym, I. Krysztofowicz, Wychowanie bez zazdrości. 

O odporności psychicznej dziecka

Odporność jest ważną cechą człowieka, która pomaga mu stawić czoło trudnościom, pokonywać je i wzmacniać swoje siły psychiczne lub przekształcać je za pomocą przeżywanych nieszczęść życiowych. Każdy człowiek staje wobec takich sytuacji, w tej kwestii nie ma wyjątków.

Odporność jest podstawową, wrodzoną zdolnością ludzką, rozwijającą się u wszystkich dzieci. Rodzice i inni opiekunowie wspierają jej rozwój za pomocą słów, które wypowiadają, działań, które podejmują i środowiska życia, w jakim dziecko się rozwija, a którego autorami w znacznym stopniu są rodzice. Dorośli, którzy wspierają rozwój odporności, dbają o to, aby dziecko czuło się bezpiecznie w rodzinie czy w szkole. Zachęcają dziecko do niezależności, autonomii, odpowiedzialności, empatii i altruizmu i do pokładania nadziei, okazywania wiary i zaufania w różnych sytuacjach oraz w relacjach z ludźmi. Uczą dziecko, jak komunikować się z innymi, rozwiązywać problemy, radzić sobie z negatywnymi sądami, emocjami i zachowaniami. Dzięki temu dziecko jest coraz bardziej aktywne w rozwijaniu własnej odporności.

Co mogą zrobić rodzice, aby rozwijać u dziecka odporność na sytuacje trudne:

  • okazywać dziecku bezwarunkową miłość i wyrażać ją werbalnie,
  • przytulać i głaskać dziecko, aby je uspokoić, zachęcać dziecko do stosowania takich technik jak branie głębokiego oddechu lub liczenie do dziesięciu ułatwiające odzyskanie spokoju przed rozmową o problemach lub nie akceptowanych zachowaniach,
  • modelować zachowania świadczące o odporności, gdy dziecko ma do czynienia z problemami interpersonalnymi, konfliktami i nieszczęściem; pokazywać, jak należy zachować się w różnych sytuacjach, modelować odwagę, zaufanie, optymizm i poczucie wartości,
  • wymagać przestrzegania reguł i innych form dyscyplinowania, które określają granice zachowania i ich konsekwencje, pozbawiają dziecko przywilejów, nie raniąc jego godności,
  • chwalić dziecko za wytrwałość w wykonywanym zadaniu, jak ułożenie układanki, przeczytanie książki oraz za właściwe zachowania, np. posprzątanie zabawek, ekspresję gniewu bez popadania we wściekłość, np. nie rzucanie się na podłogę,
  • zachęcać dziecko do samodzielności,
  • nadal pomagać dziecku odkrywać i nazywać uczucia własne i innych,
  • systematycznie pomagać dziecku w nabywaniu wiedzy na temat własnych cech temperamentalnych np. stopnia nieśmiałości, ostrożności, otwartości, aktywności, jak również cech osób z otoczenia dziecka,
  • stopniowo włączać dziecko w różne sytuacje trudne lub przygotowywać do nich, mówiąc o nich, czytając książki, identyfikując czynniki odporności lub dyskutując na temat czynników odporności, które mogą być w takich sytuacjach przydatne,
  • zachęcać dziecko do okazywania empatii i troski, uprzejmości i sprawiania przyjemności innym,
  • zachęcać dziecko do komunikowania się i rozwiązywania problemów interpersonalnych lub poszukiwania pomocy w poradzeniu sobie z nimi,
  • rozmawiać z dzieckiem, dyskutować, dzielić się wrażeniami z całego dnia, pomysłami, obserwacjami, mówić o swoich uczuciach,
  • pomagać dziecku brać na siebie odpowiedzialność za własne zachowania i zrozumieć, że jego działania mają określone konsekwencje,
  • utrzymywać równowagę między pomocą udzielaną dziecku a zachęcaniem go do niezależności,
  • akceptować błędy i porażki dziecka, wskazując jednocześnie drogi dojścia do sukcesu,
  • zapewniać dziecku bezpieczeństwo i „podnosić na duchu” w sytuacjach stresowych,
  • zachęcać do plastyczności w wyborze różnych czynników odporności w sytuacji trudnej, na przykład poszukiwania pomocy zamiast bezskutecznego polegania na własnych siłach; okazywania empatii zamiast gniewu lub lęku; informowania innych o własnych uczuciach zamiast cierpienia w samotności.

Literatura: 
E. Grotberg: Zwiększanie odporności psychicznej, wzmacnianie sił duchowych, Wyd. Akademickie „Żak”, Warszawa 2000. 

Oprac. A. Gębala